شبیه طنین اشرف زاده، که روزگاری حجت را در کوچه باغ های سبز نشابور و باغرود بر ما تمام میکرد... وقتی از مبتلاشدن به پاییز و رنگهایش میخواند از رقص با بید و جنگ با ،باد میگفت و ما هر بار ته دلمان قرص تر

ماه که روی بگیرد باید نماز آیات خواند!

خدا میداند که قهر ماه چطور میتواند غوغا بپاکند...

...........

پ ن:حیف شد!

دوست داشتم همچین شبی ماه رو از رصد خانه ی دانشگاه میدیدم!

انشاالله 112 سال دیگه، مشروط بر بقای عمر....

.

بالاخره این اتاق هم با تمام وقایع خوب و بدش به خاطره ها پیوست! اون اتاق، اون پنجره، اون پرده ها... من همیشه علاقه ی خاصی به اتاقم داشتم! اسمشو گذاشته بودم "اتاق جنگ" بعد کنکور و رفتن من به دانشگاه، ای

شبیه شبهای تئاتر شهر و شلوغی های چهار راه ولیعصر

شبیه خیابون انقلاب و کتاب فروشی هاش

شبیه سر در دانشگاه تهران

شبیه شیرینی فرانسه و سینما سپیده...

شبیه آهنگ" گل گلدون" سیمین غام، توی خلوت های نیمه شب تهران...

شبیه ایستگاه انقلاب

شبیه بلوار کشاورز و کافه آوانسن

شبیه کافه گرامافون

شبیه تموم شبهای گذشته و روزهای پیش رو...

تهران، تابستان97

طنین آهنگ " گل یخ" کوروش یغمایی با درجه ای ملایم،به گوش میرسد تنها منبع منوّرِ اتاق چراغ مطالعه ای است که نهایتاً گستره ی میز را روشن کرده. روی تخت کنار میز ؛ پر شده از کتاب و قانون و دادخواست و آرای

سعدی، چو جورش میبری نزدیک او دیگر مرو !

ای بیبصر! من میروم؟ او میکشد قلاب را...

از خانه بیرون میزنم

اما کجا امشب؟

شاید تو میخواهی مرا در کوچه ها امشب...

پشت ستون سایه ها

روی درخت شهر ،

میجویم اما نیستی در هیچ جا امشب

میدانم آری نیستی اما نمیدانم ،

بیهوده میگردم به دنبالت چرا امشب

امشب ز پشت ابرها بیرون نیامد ماه ،

بشکن قرق را ماه من بیرون بیا امشب

بالاخره بعد از چند سال موفق شدم فیلم" دردنیای تو ساعت چند است" رو ببینم.

با هنرنمایی لیلا حاتمی و علی مصفا و البته آهنگسازی کریستوف رضاعی.

چقدر خوب بود.

چقدر من بود !

چقدر در دنیای من ساعت فرق میکنه...